Met ‘Hadestown’ schuift de Amerikaans singer-songwriter Anaïs Mitchell zich tussen het rijtje van namen als Ray Davies, Ry Cooder, Paul Simon, Randy Newman en Lou Reed, die allemaal in hun carrière een verhaal op plaat zetten en dit verhaal omdoopten tot een rock- of popopera. Mitchell maakt er een folkopera van en transponeert het Griekse liefdesverhaal van Orpheus en Euridice naar het Amerikaanse platteland in het toepasselijke plaatsje Hadesdorp. Dat Mitchell deze stap nu al maakt, is hoogst merkwaardig, want buiten tonnen erkenning van gelijkgestemden kan ze nog niet echt rekenen op de grote publieke bijval. ‘Hadestown’ is Mitchells derde plaat, maar er zijn tekenen van een mini-doorbraak. Voor deze opera schakelde ze immers enkele klinkende namen in, die elk een rol voor hun rekening nemen: Justin Vernon (Bon Iver), Ani DiFranco, Greg Brown en Ben Knox Miller (The Low Anthem) zijn van de partij. Bovendien staan er aantal zeer mooie sfeersongs op Hadestown, die op de radio hun ding wel zullen doen. Het schoentje wringt daar waar het altijd wringt bij dit soort platen: veel van de songs en de interventies zijn gemaakt om voor te dragen voor een publiek en het gemis aan een schouwspel, maakt van een aantal composities een soort van weeskinderen: zonder familiale context lopen ze wat verloren in het geheel. Over de moed van Mitchell niets dan lof, maar een opera is een keurslijf en in dat keurslijf gracieus bewegen, is ook het bovenstaande rijtje klinkende namen niet voor honderd percent gelukt.