Soon is aan zijn derde plaat toe en de heren blijven evolueren. Hoewel het DIY-gehalte van de plaat hoge toppen scheert, klinkt 'As of Yet' vergeleken met de voorgangers, nogal lapidair gesteld, minder punk en meer indierock. Het aandeel stevige rockers is gedaald waardoor de focus nog meer dan vroeger ligt op de melancholische zangpartijen. Die doen bij momenten sterk aan die van Jim Ward, ten tijde van Sparta, denken en dat is een compliment. Door het zwaartepunt meer op de zangpartijen te leggen, stelt de band zich ook kwetsbaar op want de grenzen van stembereik van zanger Enzo Cloetens worden bereikt in 'Pillow Fight' en 'Metropolitan Girls'. Die schoonheidsfoutjes worden weer goedgemaakt bij 'Reverse Cinderella' en 'Artemis', waar uit blijkt dat de powersongs nog steeds bondgenoot zijn van de band. 'As of Yet' is een mooi afgerond geheel, maar bevat net iets te weinig memorabele nummers. Dat kan de pret niet drukken om de band live te beleven, want de podiumpresence is er met de jaren alleen maar beter op geworden. Tot slot nog een pluim voor Funtime Records dat met deze release nog maar eens bewijst dat het verder kijkt dan de (punkrock)neus lang is.